Een aspect dat zeker niet over het hoofd mag worden gezien bij het opstellen van een trainingsprogramma is het herstel. Dit hangt uiteraard nauw samen met de trainingsbelasting, maar het is belangrijk uw atleet goed te kennen en de eerste tekenen van vermoeidheid te herkennen. Hoewel de grenzen van vermoeidheid door de aanpassingseffecten van de training worden verlegd, blijft herstel essentieel om vermoeidheid en overtraining te voorkomen, het risico op blessures te beperken en het succes te bevorderen.
De herstelperiode moet ervoor zorgen dat alle systemen die tijdens de inspanning zijn belast, zich kunnen herstructureren. Aan het einde daarvan moeten de energiereserves zijn aangevuld en moet het organisme in staat zijn een prestatie te leveren die gelijkwaardig is aan de vorige.
Hoe plant u de herstelfases?
Er bestaat uiteraard geen absolute waarheid over dit onderwerp: er zijn evenveel antwoorden als er soorten activiteiten, factoren zoals terrein, weersomstandigheden, enzovoort, en individuen zijn!
Het is belangrijk om in gedachten te houden dat de energiestofwisseling die tijdens lichamelijke activiteit wordt gebruikt hier een bepalende rol speelt, en dat er herstelperiodes van verschillende duur nodig zullen zijn.
Actief herstel en passief herstel
De eerste stap bestaat uit een activiteit met lagere intensiteit. Deze moet de "schuld" van de inspanning vereffenen. Inderdaad, direct na een intensieve inspanning of wedstrijd zorgt de cooling-down ervoor dat de stofwisseling terugkeert naar een normaal niveau en dat het opgehoopte melkzuur in het bloed en de spieren wordt afgevoerd. Dit vermindert het gevoel van vermoeidheid en verkleint het risico op kramp, spierstijfheid en spierpijn. Bovendien blijft de spierpomp actief, waardoor er minder bloed ophoopt in de uiteinden (onderste ledematen). Een rustige wandeling of een lichte looppas is vaak gunstig, net als een zwemsessie.
Passief herstel kan de vorm aannemen van een periode van pure rust, volledige inactiviteit, maar niet alleen dat! Massages zijn bijvoorbeeld fysiek interessant en maken het ook mogelijk om de band tussen mens en dier te versterken. Slaap is eveneens een sleutelelement voor een goed herstel.
Het begeleiden van uw vierbenige sporter in zijn sportbeoefening is niet altijd eenvoudig. Aarzel niet om uw dierenarts te raadplegen, of contact op te nemen met gespecialiseerde instanties, zoals de Unité de Médecine de l'Elevage et du Sport (UMES) van de École Nationale Vétérinaire d’Alfort.
Bronnen:
Praktische gids voor de sport- en gebruikshond: het onmisbare naslagwerk voor eigenaren van sporthonden! Dit boek, mede geschreven door Dominique Grandjean, behandelt de essentiële aspecten voor een optimale voorbereiding van de sporthond, zowel op het vlak van voeding, training en gedrag als de preventie van verschillende inspanningsgerelateerde aandoeningen.
Herstel en overtraining: twee artikelen van de website van het Institut de Recherche du Bien-Être, de la Médecine et du Sport Santé (IRBMS) over de basisprincipes van goed herstel. Een website die sportbeoefenaars of eigenaren van sporthonden zeker moeten kennen!
