Katten en honden hebben niet dezelfde leveraandoeningen. Hier vindt u de top 3 van meest voorkomende leverziekten bij onze huisdieren.
Leveraandoeningen bij de hond
Het meest voorkomende type leveraandoening bij de hond is van inflammatoire aard. Hepatitis kan van infectieuze oorsprong zijn, bacterieel – zoals leptospirose – of viraal – zoals de ziekte van Rubarth, veroorzaakt door een virus genaamd canien adenovirus type 1. De opname van een giftige stof of ongeschikt voedsel, of langdurig gebruik van bepaalde medicijnen – zoals fenobarbital, dat onder meer wordt gebruikt bij de behandeling van epilepsie – kan eveneens hepatitis veroorzaken.
Wanneer een ontsteking het leverweefsel aantast, is het niet ongewoon dat er fibrose – een soort littekenweefsel – ontstaat. Bepaalde rassen lijken hier vatbaarder voor te zijn, zoals de Bedlington Terrier, de Doberman, de Labrador, de Poedel of de Cocker, maar alle honden kunnen erdoor getroffen worden. Deze letsels belemmeren de lever in het correct uitvoeren van zijn functies; dit staat bekend als chronische actieve hepatitis.
Portosystemische shunts vormen de tweede belangrijkste oorzaak van leverziekten bij de hond. In de meeste gevallen gaat het om een aangeboren aandoening, wat betekent dat deze al bij de geboorte aanwezig is. Bij een gezonde hond komen de aders van de spijsverteringsorganen samen om de poortader te vormen. Het bloed, dat rijk is aan voedingsstoffen, stroomt via deze ader door de lever en vormt daar een netwerk van kleine adertjes. Het door de lever gezuiverde bloed stroomt vervolgens via de leverader naar de holle ader, en vandaar naar het hart en de algemene bloedsomloop. Bij een portosystemische shunt stroomt het bloed uit de poortader rechtstreeks naar de algemene bloedsomloop – de holle ader – zonder door de lever te gaan. Deze shunt kan intra- of extrahepatisch zijn. Het bloed uit het spijsverteringskanaal wordt daardoor niet meer door de lever gezuiverd, waardoor ongewenste stoffen in de bloedsomloop terechtkomen en de goede werking van de hersenen kunnen verstoren.
Levertumoren, of ze nu goedaardig of kwaadaardig zijn, staan op de derde plaats.
En bij de kat?
De kat is bijzonder vatbaar voor hepatische lipidose. Deze multifactoriële aandoening treedt vaak op na een periode van anorexie. Het lichaam haalt dan zijn energie uit de vetcellen – de adipocyten. Wanneer de hoeveelheid vetzuren die de lever bereikt de exportcapaciteit overschrijdt, worden de vetten in de levercellen opgeslagen als triglyceriden, wat de goede werking van het orgaan belemmert. Zwaarlijvige katten hebben een verhoogd risico. Deze aandoening is ernstig en moeilijk omkeerbaar zonder medische behandeling.
De tweede leveraandoening die bij de kat voorkomt, is cholangitis of cholangiohepatitis. Dit ontstekingssyndroom tast de galwegen en het leverweefsel aan. Een opstijgende bacteriële infectie kan de oorzaak zijn, hoewel een immuungerelateerde oorsprong wordt vermoed bij bepaalde vormen. De anatomische eigenschap van de kat maakt hem bijzonder vatbaar voor wat de “feliene tetrade” wordt genoemd: het gelijktijdig voorkomen van cholangitis met ontstekingsprocessen in de twaalfvingerige darm, de alvleesklier en de nieren.
Ten slotte zijn, net als bij de hond, levertumoren de derde oorzaak van leverziekten bij de kat.
Op welke signalen moet u letten?
De tekenen die gepaard gaan met een leveraandoening zijn zeer uiteenlopend en weinig specifiek. Bovendien uiten de meeste leverziekten zich met dezelfde symptomen. In eerste instantie kunt u een verminderde eetlust, meer of minder uitgesproken vermoeidheid, braken en een verhoogde wateropname en urineproductie opmerken. Pas in een verder gevorderd stadium treden specifiekere symptomen op, zoals geelzucht – een gele verkleuring van de slijmvliezen als gevolg van de ophoping van bilirubine in het bloed.
Wacht niet te lang wanneer uw huisdier tekenen van verminderde conditie vertoont. Alleen uw dierenarts kan, na een klinisch onderzoek evenals bloedanalyses, beeldvormende technieken en/of een verdergaand onderzoek van de levercellen zoals een biopsie en histologie, een diagnose stellen om vervolgens specifieke aanbevelingen en een aangepaste behandeling op te stellen.
